آژانس انرژی‌های تجدیدپذیر استرالیا لانچ‌پد (Launchpad) را معرفی کرده است؛ یک برنامهٔ تأمین مالی 30 میلیون دلار استرالیا معادل 20 میلیون دلار آمریکا که هدف آن استارت‌آپ‌های انرژی پاک در مراحل آغازین است.

لانچ‌پد به دو مسیر تأمین مالی تقسیم می‌شود. مسیر تأمین مالی استارت‌آپ‌ها یک دورهٔ رقابتی 15 میلیون دلار استرالیا است که عمدتاً استارت‌آپ‌های مرحلهٔ پیش‌بذری تا بذری را که با مأموریت آژانس همسو هستند هدف قرار می‌دهد. این مسیر گرنت‌هایی به مبلغ 500,000 دلار استرالیا ارائه می‌دهد و برای پروژه‌هایی با نیاز هزینهٔ سرمایه‌ای بالا تا 500,000 دلار استرالیا دیگر در دسترس است، به‌طوری‌که هر گرنت می‌تواند تا 1,000,000 دلار استرالیا باشد.

انتظار می‌رود این دوره بین 15 تا 30 شرکت را حمایت کند و مهلت ارسال درخواست‌ها اواخر اکتبر 2026 بسته می‌شود.

مسیر تأمین مالی اکوسیستم یک دورهٔ جداگانه 15 میلیون دلار استرالیا برای سازمان‌های استرالیایی مانند شتاب‌دهنده‌ها است که برنامه‌های چندساله‌ای برای حمایت از کسب‌وکارهای حوزهٔ انرژی تجدیدپذیر و اقلیم در مراحل اولیه اجرا می‌کنند.

گرنت‌هایی تا سقف 5 میلیون دلار استرالیا از طریق یک فرایند باز و غیررقابتی در دسترس است که تا اتمام بودجه باز خواهد ماند.

دارن میلر (Darren Miller)، مدیرعامل آژانس، گفت که این برنامه برای پرداختن به شکاف تأمین مالی طراحی شده است؛ شکافی که می‌تواند مانع پیشرفت نوآوری‌های امیدوارکننده فراتر از توسعهٔ اولیه شود.

«استرالیا کمبودی از بنیان‌گذاران بااستعداد و ایده‌های بلندپروازانه ندارد، اما تأمین مالی در مرحلهٔ اولیه می‌تواند برای فناوری‌هایی که توسعهٔ آن‌ها زمان و سرمایه می‌طلبد دشوار باشد، به‌ویژه برای استارت‌آپ‌های حوزهٔ انرژی و اقلیم»، میلر گفت.

«ما از استارت‌آپ‌ها شنیده‌ایم که آن‌ها به مسیر ساده‌تر و سریع‌تری برای دریافت مبالغ کوچک‌تر تأمین مالی نیاز دارند تا به نقطهٔ عطف فنی یا تجاری بعدی خود دست یابند.»

لانچ‌پد کنار برنامه‌های تأمین مالی بزرگ‌تر و تثبیت‌شدهٔ آژانس قرار می‌گیرد

لانچ‌پد به مراتب کوچک‌تر از دوره‌های تأمین مالی دیگری است که آژانس در سال 2026 اجرا کرده، و این منعکس‌کنندهٔ تمرکز آن بر ابتدایی‌ترین مراحل توسعهٔ شرکت است تا توسعه و نصب در مقیاس تجاری.

آژانس متعهد شد تا سقف 105.6 میلیون دلار استرالیا برای 20 پروژهٔ تحقیق و توسعه (R&D) در آگوست 2026 اختصاص دهد، و این را بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاری واحد آژانس در تحقیق و توسعهٔ خورشیدی (خورشیدی) تا کنون توصیف کرد؛ سرمایه‌ای که بین پروژه‌هایی که فناوری سلول و پنل را بهبود می‌بخشند و پروژه‌هایی که هدفشان کاهش هزینه‌های تاسیسات جانبی (BOS) و بهره‌برداری است تقسیم می‌شود.

این آژانس همچنین زیرساخت تحقیقاتی طولانی‌مدت خود را گسترش داده است. آژانس در ژوئن 2026 مبلغ 95.4 میلیون دلار استرالیا دیگر را برای ادامهٔ فعالیت مرکز استرالیایی فناوری‌های پیشرفتهٔ خورشیدی (ACAP) تا سال 2033 اختصاص داد؛ کنسرسیومی به رهبری دانشگاه نیو ساوت ولز (UNSW) که در سال 2012 تأسیس شد و به خاطر مجموعه‌ای از پیشرفت‌های شناخته‌شدهٔ جهانی در بازده سلول، دوام و فناوری سلول تاندِم شناخته شده است.

هر دو برنامه حول چشم‌انداز «30-30-30» آژانس قرار دارند که هدف آن بازده پنل 30%، هزینهٔ نصب خورشیدی 30 سنت به ازای هر وات و هزینه سطحی‌شدهٔ برق (LCOE) زیر 20 دلار استرالیا به ازای هر مگاوات‌ساعت تا سال 2030 است.

پیشرفت در راستای آن هدف نابرابر بوده است. یک دفترچه سفید آژانس که در ژوئیهٔ 2026 منتشر شد نشان داد که هزینهٔ میانگین وزنی نصب‌شده برای خورشیدی نیروگاهی در استرالیا در سطح 1.52 دلار استرالیا به ازای هر وات متوقف شده است؛ و هزینه‌های تاسیسات جانبی که شامل نیروی کار، عملیات عمرانی، اتصال به شبکه سراسری برق و اجرای پروژه می‌شود، اکنون جزء غالب هزینه‌های کل پروژه است و عمدتاً در برابر کاهش مقاوم است حتی با اینکه قیمت پنل‌ها همچنان در حال کاهش است.

دن استوروک (Dan Sturrock)، مدیر کل بخش خورشیدی آژانس، گفته است که فشارهای هزینه‌ای مانع سرعت توسعه و نصب موردنیاز مورد ارزیابی آژانس هستند.

در سخنرانی در کنفرانس انرژی هوشمند 2026 (Smart Energy Conference 2026)، استوروک گفت که استرالیا نیاز دارد هزینه‌های تولید خورشیدی نیروگاهی تقریباً نصف شوند، یعنی در پایهٔ LCOE حدود 25-30 دلار استرالیا به ازای هر مگاوات‌ساعت، تا بتوان 10 گیگاوات افزایش ظرفیت سالانه را آزاد کرد، در مقایسه با 2-3 گیگاواتی که در حال حاضر هر ساله نهایی‌شدن تأمین مالی (financial close) را تجربه می‌کنند.

تمرکز لانچ‌پد بر بنیان‌گذاران در مراحل اولیه بازتاب دیدگاه اعلام‌شدهٔ آژانس است که مشکل هزینه‌های تاسیسات جانبی را نمی‌توان تنها با فناوری پنل حل کرد.

آژانس قبلاً به شرکت‌هایی از جمله 5B (5B)، که سامانه‌های مدولار خورشیدی پیش‌ساخته تولید می‌کند، و بیلت روباتیکس (Built Robotics)، که تجهیزات شمع‌کوبی خودکار توسعه داده است، به‌عنوان نمونه‌هایی از استارت‌آپ‌هایی که روی نوآوری در ساخت و توسعه به جای پژوهش در سطح سلول کار می‌کنند اشاره کرده است.

با ارائهٔ گرنت‌های کوچک‌تر از طریق فرایند درخواست سریع‌تر نسبت به دوره‌های رقابتی بزرگ‌تر آژانس، لانچ‌پد قرار است به شرکت‌هایی در مرحله‌ای برسد که سازوکارهای تأمین مالی موجود آژانس، که به کنسرسیوم‌های تحقیقاتی و پروژه‌های در مقیاس تجاری متمایل‌اند، ممکن است برای نیازهای سرمایه‌ای آن‌ها مناسب نباشند.

نکته برای بازار ایران

بازار ایران نیز در سال‌های اخیر به سمت توسعهٔ برق خورشیدی حرکت کرده و تقاضا برای نصب پنل خورشیدی و راه‌حل‌های توزیع‌شده افزایشی است. استارت‌آپ‌های ایرانی برای عبور از مراحل اولیه به ابزارهای تأمین مالی سریع و هدفمند نیاز دارند و اصلاح سیاست‌ها می‌تواند سرمایه‌گذاری در این بخش را تسهیل کند.