توربین گازی، که همچنین توربین احتراق نامیده می شود، نوعی از احتراق مستمر، موتور احتراق داخلی است. عناصر اصلی مشترک در همه موتورهای توربین گازی عبارتند از:

کمپرسور گاز رو به بالا
آتش سوزی
یک توربین پایین دست در همان شفت به عنوان کمپرسور.

بخش چهارم اغلب برای افزایش بهره وری (در توربوپراپ ها و توربوفان ها)، تبدیل قدرت به شکل مکانیکی یا الکتریکی (بر روی توربوشارژرها و ژنراتورهای الکتریکی) یا برای رسیدن به نسبت بیشتر نسبت به وزن (در موتورهای پس از سوختن) مورد استفاده قرار می گیرد.

عملیات اساسی توربین گازی چرخه ی Brayton با هوا به عنوان مایع کار می کند.  هوا از طریق کمپرسور جریان می یابد که فشار آن را افزایش می دهد. سپس با افزودن سوخت به داخل هوا و احتراق آن، انرژی افزوده می شود، بنابراین احتراق موجب ایجاد جریان گرما می شود. و با فشار بالا وارد توربین می شود، جایی که آن را به فشار خروجی گسترش می دهد، تولید خروجی کار شفت را در فرایند انجام می دهد. کار توربین شفت برای رانندگی کمپرسور استفاده می شود؛ انرژی که برای فشرده سازی مایع کار استفاده نمی شود در گازهای خروجی که می تواند برای انجام کارهای خارجی استفاده شود، مانند تولید مستقیم موتور توربوجت یا چرخاندن دوم توربین مستقل (که به عنوان توربین قدرت شناخته می شود) که می تواند به فن، پروانه یا ژنراتور الکتریکی متصل شود. هدف از  طراحی توربین گازی  به طوری که تقسیم انرژی مطلوب تری بین کار رانش و شفت به دست آمده است. گام چهارم از چرخه ی Brayton (خنک کننده مایع کار) حذف می شود، زیرا توربین های گاز سیستم های باز هستند که از همان هوای مجاز استفاده نمی کنند.

توربین های گازی برای نیروی هوایی، قطار، کشتی، ژنراتور برق، پمپ، کمپرسورهای گاز و مخازن استفاده می شود.