علاقهٔ مصرف‌کنندگان آمریکایی به خورشیدی بالکنی از سرعت توسعهٔ زیرساخت‌های مقرراتی لازم برای تسهیل پذیرش گستردهٔ آن سبقت گرفته است.

با افزایش تقاضا برای خورشیدی قابل‌وصل در سراسر آمریکا، قوانین مختلف ایالتی بازاری ناهماهنگ ایجاد کرده‌اند. در گفت‌وگو با پی‌وی تک پریمیوم (خورشیدی Tech Premium) کورا استرایکر (Cora Stryker)، هم‌بنیان‌گذار سازمان سامانهٔ پشت‌بامی برایت سیور (Bright Saver)، توضیح می‌دهد که اصلاحات در اتصال به شبکه، حمایت از مستأجران و هم‌راستا کردن مقررات، عوامل تعیین‌کننده‌ای در سرعت گسترش خورشیدی بالکنی خواهند بود.

استرایکر استدلال خود دربارهٔ خورشیدی بالکنی در آمریکا را روی صرفه‌جویی مالی و اطمینان انرژی قرار می‌دهد. او معتقد است که افزایش قبوض شرکت‌های برق میل مصرف‌کنندگان به تولید برق خودی و کاهش وابستگی به بازارهای متغیر انرژی را تشدید کرده است.

او می‌گوید: «مردم مشتاق‌اند که توانایی تولید انرژی خود را داشته باشند. این صرفاً یک مسئلهٔ استطاعت انرژی نیست؛ این یک مسئلهٔ امنیت انرژی است.»

شواهد عملیات برایت سیور نشان از تقاضای نهفتهٔ قابل‌توجه دارد. استرایکر می‌گوید این سازمان سامانهٔ خورشیدی قابل‌وصلی را با قیمت کمتر از 300 دلار آمریکا عرضه کرد و طی چند هفته هزاران سفارش دریافت کرد، حتی با وجود تأخیر در ارسال کالا برای خریداران.

او مشاهده می‌کند: «در عرض چند روز تمام شد و می‌دانیم مردم آن را می‌خواهند و چارچوب مقرراتی واقعاً عقب مانده است.»

مانع اصلی تمایل مصرف‌کننده نیست، بلکه این است که آیا ساختار مقرراتی ملی اجازه می‌دهد تولیدکنندگان فناوری را به‌طور یکنواخت در سراسر مرزهای ایالتی توزیع کنند یا نه.

چهرهٔ سیاست‌گذاری ایالتی به ایالت

در حالی که استرایکر اشاره می‌کند همکاری دولت در بریتانیا مسیر واضح‌تری برای نصب‌های پلاگ‌اَند‌پلی تعیین کرد، بازار آمریکا به شدت به مقررات اتصال به شبکه در سطح ایالتی و اجرای آن وابسته است.

او تشریح می‌کند: «در درجهٔ اول، ما یک منظرهٔ سیاستی بسیار تکه‌پاره داریم. این باعث می‌شود قواعد اتصال به شبکه و نحوهٔ اجرای آن در سطح ایالت تعیین شود.»

این پچ‌ورک مقرراتی تولیدکنندگان را مجبور می‌کند تا از مقررات متنوع مناطق مختلف پیروی کنند. استرایکر می‌گوید این ابهام بر مهندسی محصول، ساختار هزینه‌ها و سرعت توسعهٔ نصب‌ها تأثیر می‌گذارد.

تا سپتامبر 2026، 11 ایالت آمریکا گام‌هایی برای حمایت از خورشیدی بالکنی یا خورشیدی قابل‌وصل برداشته‌اند، اگرچه مواضع قانونی آنها از قوانین مصوب تا لوایحی که در انتظار تصویب نهایی‌اند متفاوت است. در نه ایالت قانون امضا شده است—کلرادو، کنتیکت، مریلند، نیو هَمپشایر، نیوجرسی، مین، یوتا، وِرمونت و ویرجینیا—که معمولاً راه‌هایی برای واحدهای کوچک قابل‌وصل ایجاد می‌کنند و در برخی مناطق توان شرکت‌های برق، صاحبان ملک و انجمن‌های مالکان را برای اعمال ممنوعیت‌های کلی محدود می‌کنند.

یوتا در سال 2025 ابتکار را با تعیین آستانهٔ 1,200 وات پیش برد و چند ایالت دیگر در سال 2026 این رویکرد را الگوبرداری کردند. برای نمونه، قانون کلرادو قرار است از 1 ژانویه 2027 اجرایی شود، در حالی که قانون Garden State Balcony Solar مربوط به نیوجرسی قرار است از 1 مارس 2027 اجرا شود.

همزمان، قانون Plug And Play Solar (SB 868) ایالت کالیفرنیا و قانون Solar Up Now (SUNNY) ایالت نیویورک فرایندهای قانون‌گذاری ایالتی خود را پشت سر گذاشته‌اند اما در انتظار امضای نهایی‌اند. این فهرست رو به رشد نشان‌دهندهٔ طبیعت بسیار خودمختار بخش خورشیدی بالکنی در آمریکا است که با تفاوت‌های عمده در محدودیت‌های تجهیزات، پروتکل‌های اتصال به شبکه، حمایت از مستأجران و زمان‌بندی توسعه مشخص می‌شود.

استرایکر تأیید می‌کند که آمریکا به نقطه‌ای رسیده است که «11 ایالت قانونی را تصویب کرده‌اند که فناوری خورشیدی قابل‌وصل را قانونی می‌کند.»

پی‌وی تک پریمیوم (خورشیدی Tech Premium) گفت‌وگویی با جوزف شانگراو (Joseph Shangraw)، تحلیلگر تحقیقاتی وود مک‌کنزی (Wood Mackenzie) متمرکز بر زنجیرهٔ تأمین خورشیدی، دربارهٔ تحول بازار خورشیدی قابل‌وصل در آمریکا، موانع مقرراتی پیشِ‌رو و ظرفیت بخش برای رشد بیشتر انجام داد [نیازمند اشتراک].

الگوی نوظهور: نیوجرسی، کلرادو و ویرجینیا

از نظر استرایکر، قانونی که تنها به مسئلهٔ اتصال به شبکه بپردازد کافی نیست. توانایی مستأجران برای نصب سامانه‌ها نیز به همان اندازه مهم است، به ویژه زیرا مستأجران و ساکنانی که پشت‌بام مناسب ندارند در غیر این صورت از بازار محروم خواهند شد.

او می‌گوید: «نیوجرسی و ویرجینیا و کلرادو امسال این کار را یک‌جا انجام دادند»، و منظور او حمایت از مستأجران و اصلاحات اتصال به شبکه است.

او این سه ایالت را نمونه‌های مرتبطی می‌داند و اضافه می‌کند: «بنابراین من آن سه ایالت را نزدیک‌ترین قطعات به قانون نمونه‌ای که همه‌جا به آن نیاز داریم، در نظر می‌گیرم.»

این تمایز اهمیت دارد. یک سیاست ممکن است خورشیدی قابل‌وصل را مجاز بداند در حالی که مالک یا محدودیت‌های ساختمان همچنان بتواند مانع نصب شود. از نظر استرایکر، حقوق مستأجران تعیین می‌کند آیا خورشیدی بالکنی می‌تواند فراتر از صاحبان خانه گسترش یابد و به بخش وسیع‌تری از جمعیت برسد یا خیر.

او می‌افزاید: «زیرا بدون حقوق مستأجران، این محدود به جمعیتی می‌ماند که صادقانه بگویم از قبل می‌توانند خورشیدی بگیرند، از قبل می‌توانند پشت‌بامی بگیرند، درست است؟»

قانون نمونه باید چه داشته باشد؟

استرایکر سه اولویت برای قانون‌گذاری مشخص می‌کند. اول اصلاح اتصال به شبکه است. او استدلال می‌کند که سامانه‌های کوچک قابل‌وصل نباید مشمول الزاماتی شوند که برای نصب‌های پشت‌بامی به‌مراتب بزرگ‌تر طراحی شده‌اند.

او می‌گوید: «نمی‌توانیم اجازه دهیم شرکت‌های برق محدودیت‌هایی را اعمال کنند که برای سامانه‌های بزرگ مناسب‌اند، اما برای این سامانه‌های محلی نامناسب‌اند.»

دوم حمایت از مستأجران است، شامل معافیت از نیازهای سیم‌کشی مجدد ساختمان برای سامانه‌هایی زیر یک آستانهٔ اندازهٔ معین. استرایکر در مصاحبه به آستانه‌ای حدود 391 وات در چند ایالت اشاره می‌کند، اگرچه محدودیت‌ها و مقررات دقیق باید در برابر متن هر قانون بررسی شوند.

سوم نحوهٔ مواجهه با استانداردهای تأییدیه است. استرایکر هشدار می‌دهد که نباید یک شرکت خصوصی مشخص یا فهرستی از آن‌ها را در متن قانون قرار داد، زیرا استانداردها ممکن است تغییر کنند و قوانین باید انعطاف‌پذیر باقی بمانند.

او می‌گوید: «ما نمی‌توانیم یک شرکت خصوصی را در متن قانون قرار دهیم.»

این موضوع لایهٔ دیگری به بحث مقرراتی در آمریکا می‌افزاید: سیاست‌گذاران باید الزامات ایمنی را تعیین کنند بدون آنکه سخت‌گیری یا وابستگی غیرضروری به یک ارائه‌دهندهٔ تأییدیهٔ واحد ایجاد کنند.

شرکت‌های برق، تأییدیه و مناقشهٔ ایمنی

استرایکر این فرض را رد می‌کند که همهٔ شرکت‌های برق با خورشیدی بالکنی مخالف‌اند. او به کان ایدیسن (Con Edison) در نیویورک به‌عنوان مثالی اشاره می‌کند که به گفتهٔ او با برایت سیور دربارهٔ مسائل ایمنی تعامل داشته و از قانون حمایت کرده است.

او می‌گوید: «نمی‌گویم همهٔ شرکت‌های برق مخالف‌اند.»

دیدگاه وسیع‌تر او این است که شرکت‌های برق، کمیسیون‌های خدمات عمومی، سازمان‌های صدور تأییدیه و تولیدکنندگان منافع و مسئولیت‌های متفاوتی دارند. بدون هماهنگی، هر ایالت باید رویکرد خود را مذاکره کند.

ایمنی بخش مرکزی آن بحث است. استرایکر نگرانی دربارهٔ واردکردن برق سامانه‌های خورشیدی قابل‌وصل به شبکه در زمان خاموشی را نادرست می‌داند و توضیح می‌دهد که اینورتر طوری طراحی شده که هنگام قطع برق خاموش شود.

او می‌گوید: «دلیلش این است که خودِ فناوری، اینورتر، ظرف میلی‌ثانیه پس از قطع برق خاموش می‌شود.»

این ادعا باید در برابر استانداردهای ایمنی الکتریکی مربوطه و شواهد فنی مستقل سنجیده شود. الزامات ایمنی برای سامانه‌های خورشیدی قابل‌وصل در حالی که ایالت‌ها چارچوب‌های قانونی خود را شکل می‌دهند، همچنان یک ملاحظهٔ حیاتی است.

پی‌وی تک پریمیوم با کن بویس (Ken Boyce)، معاون و مهندس ارشد در یو‌ال سولوشنز (UL Solutions)، صحبت کرد تا ارزیابی این سازمان از ملاحظات ایمنی پیرامون سیستم‌های خورشیدی پلاگ‌این (PIPV) در آمریکا را بررسی کند [نیازمند اشتراک].

هزینهٔ یک بازار تکه‌پاره

پیامدهای تفاوت در سطح ایالت فراتر از پیچیدگی مقرراتی است. استرایکر می‌گوید تولیدکنندگان ممکن است مجبور شوند محصولات را برای بازارهای جداگانه تطبیق دهند که هزینه‌های تحقیق و توسعه (R&D) را افزایش می‌دهد.

او می‌گوید: «در بدترین حالت، یک تولیدکننده ممکن است مجبور باشد سامانهٔ متفاوتی در نیویورک داشته باشد نسبت به چیزی که درست آن‌طرف مرز در نیوجرسی می‌فروشد.»

او اضافه می‌کند: «بازار تکه‌پاره است، و این برای همهٔ آمریکایی‌ها واقعاً چیز بدی است.»

یکی از نگرانی‌های اصلی این است که استانداردهای متفاوت دربارهٔ فناوری، گواهی‌نامه و اتصال به شبکه ممکن است اقتصاد مقیاس بالقوه را محدود کند. به‌جای طراحی یک محصول واحد برای مخاطب گستردهٔ ملی، تولیدکنندگان ممکن است مجبور شوند پیشنهادهای خود را متناسب با چند چارچوب مقرراتی متمایز تنظیم کنند.

گام بعدی چیست؟

استرایکر پیش‌بینی می‌کند حوزه‌هایی که قوانین موجود دارند، مرحلهٔ بعدی تحول بازار را شکل خواهند داد. او کلرادو، نیوجرسی و ویرجینیا را مناطق کلیدی برای پایش معرفی می‌کند و در عین حال از مریلند و نیویورک در گسترهٔ سیاستی گسترده‌تر نام می‌برد.

او می‌گوید: «ما قرار است آن را ایالت به ایالت داشته باشیم. ایالت‌هایی خواهند بود که پیشتاز می‌شوند.»

سرعتی که این سیاست‌ها موجب افزایش پذیرش گسترده می‌شوند، به جزئیات اجرا، مشارکت تأمین‌کنندگان، در دسترس بودن برای مصرف‌کننده و ایجاد پروتکل‌های ایمنی یکنواخت بستگی خواهد داشت. در حال حاضر، بخش خورشیدی بالکنی آمریکا از طریق مجموعه‌ای از احکام خاص ایالتی رشد می‌کند و نه از طریق یک سیستم ملی یکپارچه.

حکم نهایی استرایکر روشن است: نتایج ایالت‌های پیشگام ممکن است هم مزایا و هم محدودیت‌های رویکرد مقرراتی تکه‌پاره را نشان دهد.

او می‌گوید: «هر چه بیشتر پیش بیاید، برای قانون‌گذاران واضح‌تر خواهد شد که این منظرهٔ سیاستی تکه‌پاره به‌سادگی به مردم خدمت نمی‌کند.»

این سومین بررسی عمیق پی‌وی تک پریمیوم دربارهٔ بازار خورشیدی قابل‌وصل در آمریکا است و بخش پایانی یک مجموعهٔ سه‌قسمتی را تشکیل می‌دهد. بررسی‌های اول و دوم ما را اینجا بخوانید.

نکته برای بازار ایران

در ایران نیز تمایل به نصب پنل خورشیدی خانگی و تولید برق خورشیدی افزایش یافته است. هماهنگی مقررات نصب و حمایت از مستأجران می‌تواند بهره‌گیری عمومی‌تر از این فناوری را تسهیل کند.