بایگانی برچسب برای: طراحی، تامین و اجرای نیروگاه

 کارخانه‌های خورشیدی آمریکا: از اعلامیه تا واقعیت

به گزارش آرانیرو: با توجه به درک بهتر مشوق‌های قانون کاهش تورم ایالات متحده (IRA)، تولیدکنندگان جهانی به سرعت در حال سرمایه‌گذاری در آمریکا هستند و کارخانه‌هایی برای تولید بخش عمده‌ای از تجهیزات خورشیدی در این کشور تاسیس می‌کنند. اگرچه برخی پروژه‌ها با لغو مواجه شده‌اند و احتمال لغوهای بیشتر نیز وجود دارد، اما روند کلی رشد بسیار چشمگیر است.”

دولت جو بایدن، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده، سرمایه‌گذاری زیرساختی و ایجاد اشتغال در بخش تولید را در قلب پیام‌های سیاستی خود قرار داده است. این دولت شروع به دیدن نتایج تلاش‌های خود می‌کند زیرا قوانینی مانند قانون زیرساخت دوحزبی، قانون ایجاد مشوق‌های مفید برای تولید نیمه‌رساناها و IRA سال ۲۰۲۲ از تفسیر به عمل تبدیل می‌شوند.

IRA مشوق‌هایی را هم در سمت عرضه و هم در سمت تقاضا برای تولیدکنندگان انرژی پاک ایجاد کرد و سرمایه‌گذاران جهانی متوجه این موضوع شده‌اند. پروژه‌های انرژی پاک نصب‌شده در ایالات متحده که حداقل ۴۰ درصد از تجهیزات خود را از تولیدکنندگان داخلی تامین می‌کنند، یک اعتبار مالیاتی ۱۰ درصدی دریافت می‌کنند که کاملاً قابل انتقال به سایر نهادهایی است که اشتهای مالیاتی دارند، برای نقدی. این قانون همچنین اعتبارات مالیاتی قابل توجهی در سمت عرضه ایجاد کرد که به تولید اجزای مختلف در طول زنجیره تامین خورشیدی مرتبط است. به عنوان مثال، سازندگان ماژول‌های PV تا سال ۲۰۲۹ اعتبار مالیاتی ۰.۰۷ دلار در هر وات ظرفیت تولید پنل کسب می‌کنند، در حالی که اینورترهای مسکونی ۰.۰۶۵ دلار در هر وات اعتبار دارند.

دولت بایدن در تلاش خود برای تشویق تولید داخلی انرژی پاک، از سیاست تهدید و تمجید نیز استفاده کرده است. ایالات متحده در تلاش بوده است تا با سرکوب چندوجهی واردات از چین، زمین بازی برابرتری برای تولیدکنندگان خورشیدی داخلی ایجاد کند. دولت این کار را به روش‌های مختلفی انجام داده است، از جمله از طریق تحقیق در مورد ادعاهای تخلیه ضدامنتی و زیرکانه، که می‌تواند واردکنندگان را با تعرفه‌هایی بین ۵۰ تا ۲۵۰ درصد درگیر کند. دولت قانون جلوگیری از کار اجباری اویغورها را اجرا می‌کند و عرضه را از یکی از مناطق برجسته تولید پلی‌سیلیسون چین قطع می‌کند. دولت بایدن همچنین تعرفه‌های مستقیم بخش ۳۰۱ را بر واردات چین افزایش داده است – با اشاره به بندی در قانون تجارت ۱۹۷۴ – از جمله دو برابر کردن تعرفه سلول‌های خورشیدی به ۵۰ درصد.

به طور کلی، رویکرد سیاست تهدید و تمجید به نظر می‌رسد که در دستیابی به هدف بازگرداندن مشاغل تولیدی پردرآمد به سواحل ایالات متحده موثر است. طبق اعلام آزمایشگاه ملی انرژی‌های تجدیدپذیر (NREL)، در سال ۲۰۲۳، بیش از ۵.۱ میلیارد دلار پروژه تولید خورشیدی اعلام شد. این رقم نشان دهنده رشد سالانه ۴۷۰ درصدی است. طبق گفته انجمن صنایع انرژی خورشیدی (SEIA)، تنها در سه ماهه اول سال ۲۰۲۴، تولید ماژول خورشیدی ایالات متحده ۷۱ درصد افزایش یافت، از ۱۵.۶ گیگاوات ظرفیت تولید سالانه به ۲۶.۶ گیگاوات.

SEIA گفت که در پایان سه ماهه اول سال ۲۰۲۴، ایالات متحده می‌تواند حدود ۳۰ درصد از تقاضا را با ماژول‌های خورشیدی ساخت داخل تامین کند. اما در حالی که کسب‌وکار تولید ماژول خورشیدی قوی است، زنجیره تامین بالادست هنوز کم‌خدمت است. بسیاری از اعلامیه‌های کارخانه به ثمر رسیده است، اما برخی از برنامه‌ها نیز قبلاً لغو شده است.

از سپتامبر ۲۰۲۳، Qcells کارخانه ماژول جورجیا خود را به ۸.۴ گیگاوات گسترش داده است و First Solar تولید خود را در اوهایو به ۶.۳ گیگاوات افزایش داده است. طبق گزارش رویترز، ظرفیت جدید نیز از Canadian Solar (با ۵ گیگاوات ظرفیت تولید بیشتر ماژول سالانه)، سرمایه مشترک Longi و Invenergy Illuminate USA (۵ گیگاوات، ماژول) و REC Silicon (۶ گیگاوات، پلی‌سیلیسون) آمده است.

با وجود افزایش اعلامیه‌های کارخانه، تعدادی لغو نیز وجود دارد. اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده گزارش داده است که واردات ماژول خورشیدی در سال ۲۰۲۳، ۸۲ درصد به ۵۴ گیگاوات افزایش یافته است، زیرا قیمت‌ها به سرعت کاهش یافته است. این عرضه بیش از حد در بازار، تولیدکنندگان تجهیزات را در حالی که برای برنامه‌ریزی سرمایه‌گذاری برای حضور در ایالات متحده آماده می‌شوند، به چالش کشیده است.

با نگاه به آینده، تحلیلگر Wood Mackenzie انتظار دارد شکاف بین پروژه‌های اعلام‌شده و پروژه‌هایی که ساخته می‌شوند افزایش یابد. در سال ۲۰۲۴، WoodMac انتظار دارد ۳۸ گیگاوات از ۵۳ گیگاوات ظرفیت تولید ماژول اعلام‌شده (۷۱ درصد) راه‌اندازی شود. تا سال ۲۰۲۶، انتظار می‌رود ۶۶ گیگاوات از ۱۴۱ گیگاوات برنامه‌های پروژه (۴۶ درصد) تحقق یابد.

در حالی که تامین‌کنندگان که قبلاً در ایالات متحده «شناخته شده و قابل اعتماد» هستند در حال گسترش هستند، دیگران نمی‌توانند برای محصولات خود خریدار پیدا کنند، به گفته الیسا پیرس، تحلیلگر تحقیقاتی در WoodMac. برندهای بزرگ مانند JinkoSolar، Qcells و Canadian Solar با موفقیت عملیات خود را در ایالات متحده راه‌اندازی کرده‌اند.

شرکت‌های دیگر مجبور شده‌اند برنامه‌های خود را متوقف یا لغو کنند. در فوریه ۲۰۲۴، CubicPV اعلام کرد که برنامه‌های خود را برای توسعه یک کارخانه ویفر سیلیکونی ۱۰ گیگاواتی در ایالات متحده لغو کرده است. این تصمیم تنها دو ماه پس از آن اتخاذ شد که CubicPV مستقر در ماساچوست قرارداد هشت ساله به ارزش حدود ۱ میلیارد دلار را برای تبدیل شدن به اولین مشتری آمریکایی سیلیکون کم کربن و سازگار با ایالات متحده OCI، تولیدکننده سیلیکون کره جنوبی، امضا کرد.

طبق شرایط این توافق، OCI باید از سال ۲۰۲۵ شروع به تامین پلی‌سیلیسون برای تغذیه کارخانه ویفر برنامه‌ریزی‌شده CubicPV می‌کرد. CubicPV از آن زمان گفته است که اکنون به جای آن بر تولید ماژول‌های خورشیدی تاندم تمرکز خواهد کرد.

در آگوست ۲۰۲۴، Meyer Burger اعلام کرد که برنامه‌های خود را برای افتتاح یک کارخانه تولید سلول خورشیدی ۲ گیگاواتی در کلرادو لغو خواهد کرد. این تولیدکننده PV سوئیسی گفت که ساخت این کارخانه در کلرادو اسپرینگز دیگر از نظر مالی مقرون به صرفه نیست و هیئت مدیره شرکت همچنین به مدیریت دستور داد تا یک برنامه جامع بازسازی و کاهش هزینه برای این تجارت تهیه کند. همچنین گسترش برنامه‌ریزی شده ۷۰۰ مگاواتی کارخانه تولید ماژول ۱.۴ گیگاواتی Meyer Burger در Goodyear، آریزونا، نیز متوقف شده است.

این تولیدکننده اروپایی به دنبال یک بسته تامین مالی بدهی بود که با نقد کردن اعتبارات مالیاتی در دسترس از طریق IRA پشتیبانی می‌شد. Meyer Burger با اعلام تاسیسات تولید کلرادو در ژوئیه ۲۰۲۳، گفته بود که قصد دارد تا پایان سال ۲۰۳۲، ۱.۴ میلیارد دلار اعتبار مالیاتی را از آغاز تولید در سال ۲۰۲۴ نقد کند.

این شرکت گفت که همچنان به دنبال تامین مالی بدهی در مقیاس کاهش‌یافته با نقد کردن اعتبارات مالیاتی در دسترس برای تاسیسات تولید ماژول ایالات متحده خود خواهد بود. همچنین افزود که الزامات مالی آن به دلیل توقف کارخانه کلرادو اسپرینگز «به طور قابل توجهی کمتر» خواهد بود.

تصمیم CubicPV و Meyer Burger برای لغو پروژه‌های چند میلیارد دلاری، نشان می‌دهد که چگونه دینامیک‌ها می‌توانند به سرعت تغییر کنند زیرا انتقال انرژی راه خود را به سمت بلوغ کامل طی می‌کند.

قیمت‌های پایدار
افتتاح یک کارخانه تولید خورشیدی در ایالات متحده کار کوچکی نیست. بزرگ‌ترین و جامع‌ترین پروژه اعلام‌شده از زمان تصویب قانون IRA، تاسیسات تولید عمودی Qcells در جورجیا است که شامل گسترش ۳.۳ گیگاواتی ظرفیت تولید شمش، ویفر، سلول و ماژول سالانه است. انتظار می‌رود این کارخانه حدود ۲.۵ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری نیاز داشته باشد.

بسیاری از تجزیه و تحلیل‌های هزینه تولید NREL از یک رویکرد مدل‌سازی پایین به بالا استفاده می‌کنند. آزمایشگاه فدرال به طور جداگانه هزینه مواد، تجهیزات، تاسیسات، انرژی و نیروی کار مرتبط با هر مرحله از فرآیند تولید را مدل‌سازی می‌کند.

NREL از یک مدل «حداقل قیمت پایدار» (MSP) برای درک امکان‌پذیری تاسیسات تولیدی استفاده می‌کند. MSP مقداری است که حداقل نرخ بازدهی لازم را در یک صنعت معین برای حمایت از یک کسب‌وکار پایدار در بلندمدت فراهم می‌کند. این رقم بر اساس هزینه‌های تولید و سربار به علاوه سایر ملاحظات مالی مانند مالیات، نرخ‌های تخفیف و مشوق‌های مالیاتی محاسبه می‌شود

نویسنده: دپارتمان خبری آرا نیرو
منبع: مجله فتوولتائیک PV

نصب ماژول‌های خورشیدی ممکن است در سال ۲۰۲۴ به ۵۹۲ گیگاوات برسد.

بلومبرگ‌NEF می‌گوید که صنعت خورشیدی جهانی امسال ۵۹۲ گیگاوات ماژول نصب خواهد کرد که نسبت به سال ۲۰۲۳، ۳۳٪ افزایش داشته است. این مشاوره همچنین برآورد خود را برای تولید پلی‌سیلیکون در سال ۲۰۲۴ کاهش داده است، زیرا تولیدکنندگان به طور موقت تولید را کاهش می‌دهند.

صنعت خورشیدی جهانی در مسیر نصب ۵۹۲ گیگاوات ماژول در سال جاری قرار دارد که نسبت به سال ۲۰۲۳، ۳۳٪ افزایش داشته است. بلومبرگ‌NEF در گزارش جدید خود با عنوان “چشم‌انداز بازار جهانی PV در سه‌ماهه سوم ۲۰۲۴” اعلام کرده است که “قیمت‌های پایین ماژول‌ها در سال جاری تقاضا را در بازارهای جدید تحریک می‌کند، اما به تولیدکنندگان آسیب می‌زند که برای حفظ سهم بازار به شدت رقابت می‌کنند.”

تحلیل‌های فصلی نشان می‌دهد که در ۲۸ بازار بزرگ جهان، افزایش ۱٪ مشاهده شده است. پاکستان، عربستان سعودی ،عمان و هند پیشتاز توسعه‌های بزرگ هستند، در حالی که ژاپن و آفریقای جنوبی کاهش قابل توجهی را تجربه می‌کنند. بازارهای خورشیدی مستقر همچنان به طور پیوسته رشد می‌کنند.

این گزارش پیش‌بینی می‌کند که نصب ماژول‌های خورشیدی به طور سالانه افزایش یابد و تا سال ۲۰۳۵ به ۹۹۶ گیگاوات برسد. بلومبرگ‌NEF همچنین برآورد خود را برای تولید پلی‌سیلیکون در سال ۲۰۲۴ به ۱.۹۶ میلیون تن متریک کاهش داده است که برای تولید ۹۰۰ گیگاوات ماژول کافی است.

جنی چیس، تحلیلگر ارشد خورشیدی بلومبرگ‌NEF، به مجله pv گفت که دلیل اصلی کاهش تولید پلی‌سیلیکون از ۲.۲ میلیون تن برآورد شده در سه‌ماهه دوم ۲۰۲۴ این است که “تولیدکنندگان به دلیل قیمت‌های پایین و عرضه بیش از حد، برنامه‌ریزی برای نگهداری یا استفاده از روش‌های دیگر برای کاهش موقت تولید دارند.” این گزارش بیان می‌کند که قیمت‌های پلی‌سیلیکون در حال حاضر ۴.۹ دلار به ازای هر کیلوگرم است که زیر هزینه‌های تولید برای تقریباً همه تولیدکنندگان است.

“ظرفیت بیش از حد سیستماتیک در زنجیره تأمین خورشیدی منجر به کاهش مداوم قیمت‌ها شده است.” این گزارش می‌گوید: “تولیدکنندگان در تمام بخش‌های زنجیره تأمین از پلی‌سیلیکون تا ماژول‌ها با ضرر مواجه هستند و با کاهش حقوق، کاهش هزینه‌ها، اخراج‌ها و حتی تأخیر در پرداخت به تأمین‌کنندگان در حالی که سعی در حفظ تولید دارند، پاسخ داده‌اند.”

نویسنده: دپارتمان خبری آرا نیرو
منبع: www.pv-magazine.com

تحقق خالص صفر تا سال 2050: معرفی مکانیسم تراز سبز

به گزارش آرا نیرو واشنگتن، بروکسل، لندن،  سنگاپور، تنظیم کننده جهانی کشتیرانی، سازمان بین‌المللی دریانوردی
سازمان ملل، 15 فوریه 2024 هدفیرا برای انتشار خالص صفر کربن تا سال 2050 برای صنعت تعیین کرده است، و اکنون باید تا سال 2025
مقررات آب و هوایی را تدوین کند که باعث رسیدنبه آن هدف شود. یک چالش اصلی این است که چگونه یک مقررات جهانی قیمت گذاری گازهای گلخانه ای ایجاد کنیم که بتواند شکاف قیمتی بین پاکترین سوخت ها و سوخت های فسیلی را پر کند و سرمایه گذاری در سوخت های سبز را بدون تحمیل هزینه های گزاف بر اقتصاد جهانی افزایش دهد. درحالی که کشورهای عضو برای مذاکره در IMO MEPC 81 در ماه مارس آماده می شوند، شورای جهانی کشتیرانی پیشنهادی را در مورد قیمت گذاری گازهای گلخانه ای به میز مزاکره ارائه می کند که می تواند به حل این معما کمک کند.

ما هر روز شاهد اثرات فاجعه بار تغییرات آب و هوایی هستیم و صنعت کشتیرانی به عنوان یک تولیدکننده قابل توجه گازهای گلخانه ای باید تا سال 2050 سهم خود را انجام دهد و کربن زدایی کند. کشتی های حامل کانتینر در حال بهره برداری از جمله وسایل نقلیه‌ای هستند که می توانند با سبزترین سوخت‌ها کار کنند. اما هزینه این سوخت ها 3 تا 4 برابر بیشتر است و البته عرضه سوخت سبز تنها کسری از آنچه مورد نیاز است را تشکیل داده‌اند. مقررات جهانی آب و هوا، برای امکان پذیر ساختن استفاده شرکت های حمل و نقل از سوخت های سبز و البته تشویق تأمین کنندگان سوخت و انرژی برای سرمایه گذاری در افزایش ظرفیت تولید سوخت سبز ضروری است.

مکانیسم تعادل سبز WSC یک رویکرد جدید برای قیمت گذاری گازهای گلخانه ای را ترسیم می کند که باعث می شود شکاف قیمتی بین سوخت های فسیلی و سوخت های سبز با کمترین هزینه کلی بسته شود:

از طریق مکانیسم تراز سبز، هزینه‌ها از سوخت‌های فسیلی گرفته می‌شود و به سوخت‌های سبز مصرفی اختصاص می‌یابد، به طوری که میانگین هزینه سوخت برابر است.

هر چه میزان کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای برای مراکزی که سوخت ارائه می‌کند، بیشتر باشد- بر اساس چرخه زندگی خوب – تخصیص مالی دریافتی بیشتر می‌شود.

پول جمع‌آوری‌شده در هر سال با توجه به میزان سوخت سبز مصرفی تعیین می‌شود، که امکان پرداخت هزینه نسبتاً کم را در شروع انتقال فراهم می‌کند.

حداقل هزینه لازم، برای جبران تفاوت قیمت در یک سال معین، جمع آوری شده و به کشتی هایی که از سوخت سبز استفاده می کنند و آستانه گازهای گلخانه‌ای خاص را برآورده می کنند، تخصیص می یابد. این تضمین می کند که سوخت سبز می تواند تولید و استفاده شود و این کار را با کمترین هزینه ممکن برای حمل و نقل انجام می دهد.

کاهش انتشار مورد نیاز برای یک سوخت برای دریافت تخصیص متعادل کننده قیمت، با الزامات کربن زدایی IMO مرتبط است، که در جهت رسیدن به هدف صفر خالص 2050 افزایش می یابد.

مکانیسم تعادل سبز، سازگار است و به طور کامل با استاندارد شدت سوخت گازهای گلخانه‌ای ادغام شده است. می توان از آن به عنوان یک مکانیسم قیمت‌گذاری هدفمند گازهای گلخانه ای یا افزودن احتمالی به یک اندازه گیری یکپارچه استفاده کرد.

هزینه های دیگری را می توان برای جمع آوری بودجه برای طرح های کاهش آب و هوا و پروژه های تحقیق، توسعه و نمایش اضافه کرد تا یک انتقال عادلانه فراهم شود.
مکانیسم تراز سبز، سرمایه گذاری در سوخت ها و فناوری هایی را که از روز اجرایی شدن این مقررات کاهش گازهای گلخانه ای، به همراه دارد، برای مالکان کشتی و تامین کنندگان انرژی از نظر اقتصادی منطقی و جذاب می کند. کشتی‌های دوگانه سوز به زودی تحویل داده می‌شوند، به جای اینکه سال‌ها منتظر بمانند تا سوخت‌های مقرون‌به‌صرفه در دسترس باشند، می‌توانند با پاک‌ترین سوخت‌ها کار کنند. این اجازه می‌دهد تا تولید پاک ترین سوخت ها با سرعت بیشتری رشد کند، فرایند اقتصادی را تسریع می کند که هزینه سوخت های سبز را کاهش می دهد و ما را به کارآمدترین روش ممکن از نظر اقتصادی به صفر خالص می‌رساند.

نقل قول از WSC و مدیران عامل:
«شرکت‌های خطوط هوایی متعهد به کربن‌زدایی کشتی‌ها هستند و مشتاق حمایت از توسعه مقررات آب و هوایی مؤثر و به‌موقع از طریق IMO هستند. تغییر از سوخت های فسیلی به منابع انرژی سبز برای موتور تجارت جهانی زمان می برد و نیاز به سرمایه گذاری‌های هنگفت خصوصی و دولتی دارد. جان باتلر، رئیس و مدیر عامل شورای جهانی کشتیرانی می گوید: این مسئولیت مشترک ماست که مطمئن شویم نیازهای آب و هوای خود را به گونه ای برآورده می کنیم که هزینه های اقتصاد جهانی را به حداقل برساند.

کربن زدایی کشتیرانی تنها توسط یک شرکت محقق نخواهد شد، بلکه به تلاش و مشارکت همه ذینفعان نیاز دارد. گروه CMA CGM تاکنون بیش از 15 میلیارد دلار برای کربن زدایی ناوگان خود سرمایه گذاری کرده است که به ما امکان می دهد تا سال 2028 به تعداد 120 کشتی با سوخت جایگزین داشته باشیم. هدف ما در سطح جهانی برای این صنعت، موقعیت های جاه‌طلبانه‌ای است که ما با سایر خطوط کشتیرانی در شورای حمل و نقل Word از آن دفاع می کنیم.»

وو، مدیرعامل Evergreen : “اقدام جمعی تلاش برای کربن زدایی برای صنعت کشتیرانی خطی حیاتی است. با سفارش 24 کشتی متانول دوگانه سوز، ما بیشتر با شرکای همفکر خود برای سبز کردن آینده کشتیرانی به نیروها خواهیم پیوست. وجود یک رویکرد جدید برای قیمت گذاری گازهای گلخانه ای ضروری است که تقاضا برای سوخت‌های پاک تر را از آغاز انتقال افزایش دهد. ما به حمایت مقامات، فروشندگان و مشتریان نیاز داریم. با هم می توانیم کربن زدایی کنیم.”

پیشنهاد شورای جهانی کشتیرانی برای مکانیسم تعادل سبز گامی عملی به سوی کشتیرانی پایدار است. هدف این مکانیسم قیمت‌گذاری گازهای گلخانه‌ای، ترویج یک تغییر رقابتی به سمت سوخت‌های کم انتشار است که با اقدامات پایداری ما و هدف ما برای راه‌اندازی ناوگان صفر خالص تا سال ۲۰۴۵ و البته تعهد کلی صنعت کشتیرانی به کربن‌زدایی مطابقت دارد. علاوه بر این، تولید سوخت های جایگزین را ترویج می کند و بار اقتصادی را بر دوش همه ذینفعان به حداقل می رساند و زمینه بازی برابر را تضمین می کند. رولف هابن یانسن، مدیر عامل هاپاگ-لوید، می گوید: اینها عوامل مهمی برای انتقال موفق انرژی در کشتیرانی دریایی هستند.

تغییر آب و هوا یک موضوع تعیین کننده زمان ما است و HMM دیدگاه پایداری صنعت کشتیرانی جهانی را به اشتراک می گذارد. برای دستیابی به انتشار صفر خالص تا سال 2050، HMM روی افزایش دید ردپای کربن، سفارش کشتی‌های متانول و کاوش در منابع انرژی پاک از جمله سوخت‌های زیستی، متانول و آمونیاک تمرکز کرده است. کیونگ بائه کیم، مدیرعامل HMM می‌گوید: ما معتقدیم که مکانیسم تعادل سبز پیشنهاد شده توسط WSC، انتقال گسترده‌تر صنعت به بی‌طرفی کربن را تسریع می‌کند.

سال 2050 ممکن است دور به نظر برسد، اما در زمینه جاه طلبی های آب و هوایی ما، عملاً در راه است. IMO در چهارراهی قرار دارد که توانایی ما را برای کربن زدایی صنعت کشتیرانی و دستیابی به انتشار خالص صفر تعیین می کند. برای رسیدن به آن، ما به مکانیسم‌هایی نیاز داریم که بتواند گذار از سوخت فسیلی به سوخت سبز را پل بزند، و از کشورهای عضو IMO می‌خواهیم اقدامات قاطعی انجام دهند که با جبران خسارت کشتی‌های واقعا سبز مطابق با کاهش انتشار آنها، به پذیرندگان اولیه پاداش دهد. وینسنت کلرک، مدیر عامل مرسک می گوید: این رویکرد برای تسریع بازنشستگی کشتی های سوخت فسیلی حیاتی است.
منبع: World Shipping Council